Şecaat sahibiydi

Peygamber efendimiz şecaat sahibiydi
Yani düşmana karşı gayet cesaretliydi.

Harplerde zor durumda kalınsa her ne zaman
O hücuma geçerdi düşmana hiç korkmadan

Hazreti Ali der ki hepimiz Bedr günü
Öyle görmüş idik ki Allah’ın Resûlünü.

İçimizde en yiğit en cesur en kahraman
Ve en şecaatlimiz Resûlüllah’dı o an

En yakın o dururdu müşriklerin safına
Sıkıştığımız zaman sığınırdık biz ona

Uhud Harbi’nde dahi küffar hücum edince
Dağıldı Mücahitler şaşkınlıktan bir nice

Düşmanlar arasında kalmıştım ben o zaman;
Öyle ki etrafımda yok idi tek Müslüman

Yine de çok kafiri öldürdüm çarpışarak;
Lakin Resûlüllah’ı ediyordum çok merak

O anda düşündüm ki, Allah’ın Peygamberi
Küffarın karşısında bir adım gitmez geri

Herhalde Hak Teala bizim günahımızdan
Habibini semaya kaldırdı aramızdan

Öyleyse ben dahi çarpışıp bir an önce
Şehit olup Resûle kavuşayım böylece

Kılıcımın kınını kırdım böyle diyerek
Daldım düşman içine tekbirler getirerek

Düşmanı kıra kıra ilerlerken o yerde,
Gördüm Resûlüllah’ı benden daha ilerde

Kafirler arasında tek başına korkmadan
Kılıç savuruyordu küffara hiç durmadan

Hendek harbinde dahi o Resûlü mücteba
Gösterdi fevkalede büyük gayret ve çaba

Yine Huneyn harbinde karışmıştı ortalık,
Gaziler şuursuzca dağılmıştı hep artık

Hatta Resûlüllah’ın bu şaşkınlık anında,
Eshâb tan tek Mücahit kalmamıştı yanında

Düşmanın arasında tek kalmasına rağmen,
Yine yalnız başına hücuma geçti hemen

O anda binlerce ok yağıyordu vadiye,
Yine o hiç korkmadan atıldı ileriye

Atını mahmuzlayıp tek başına korkmadan,
Düşmanın üzerine hücuma geçti o an

Hazreti Abbas ile Hazreti Ebubekir, baktılar
Tek başına hücum eylemektedir

Onlar taa gerilerden bu duruma görerek,
Yüz kadar Eshâb ile tekrar geri dönerek

Arkasından süratle hepsi at koşturdular,
Yetişip etrafında halka oluşturdular.

Tuttu Hazreti Abbas atının dizginini
Tuttu bir başkası da atın üzengisini.

Böylelikle hızını kesmeye uğraştılar,
O’nu düşman içine yalnız bırakmadılar.