Turkce Ust Menu

Breadcrumbs

Âb-ı Hayat - 881


Enver abim, 24.05.2012 Perşembe günü Güzelşehir'de buyurdular ki;

Ur çıkmayınca nur girmez. Peygamber efendimizi "aleyhissalâtü vesselâm" görenlerin, kendilerinde ilk hissettikleri husus; kendilerinden dünya sevgisi, para sevgisi şeklindeki urun çıkması, yerine nur gelmesiydi. Nur gelince de, her taraf aydınlanıyordu. Mübarek Hocamızın bize aylarca, yıllarca anlattıkları buydu. Ne anlatıyorlardı? Büyüklerin sevgisini. Niye? O ur çıksın diye. Yoksa, kitap okumaktan maksat, kafaya bir şeyler doldurmaksa, teybini doldur, kitaplarla beraber onlardaki bilgileri çantanda taşı. O ur çıkmadıktan, temizlenmedikten sonra, o bilgilerin ne faydası vardır?
 
Beyne bir şeyler doldurmak ma'rifet değildir. İlim, beyne yazılmaz, kalbe yazılır. Çünki, insan ölürken her şeyinden mahrum kalmaya başlar. Hatta ruh çıktıkça, insanın beyninden yavaş yavaş kanın çekildiğini, yavaş yavaş renginin sarıya döndüğünü yanındakiler görüyor. O anda hiçbir şey hatırlamaz, ama kalb çalışıyor. Mühim olan, kalbin Allah demesidir. Büyükleri seviyorsa, muhabbeti tamsa, itaati tamsa, kalbi Allah der. İşte böyle, Allah diyerek vefat eden, hüsnü hatime ile [güzel sonla, yani îmânla] inşâallah gitmiş oluyor.

ali zeki osmanağaoğlu

İSTATİSTİKLER

Bugün:467
Dün:1,831
Bu Ay:52,943
Toplam:13,246,749
Online Ziyaretçiler:1
Mail Grubumuzun
Üye Sayısı:
125842