Âb-ı Hayat - 2271

Enver abiler buyurdular ki;
 
İnsanın en büyük dostu Allah, en büyük düşmanı nefsidir. İnsan dostla düşman arasında gidip gelmekdedir. O bakımdan dâimâ Allahü teâlâya yalvarmak lâzım ki; Allahümme yâ mukallib-el-kulûb, sebbit kalbî alâ dînik. Ey kalbleri iyiden kötüye, kötüden iyiye, doğudan batıya, batıdan doğuya çeviren Rabbim, benim kalbimi senin râzı olduğun yerde sâbit kıl. Kalb dönekdir. Çok önemli! Bu kadar çok tehlikeli, çok dönek olan, insanı her an felâkete götürebilecek olan bu kalbe nasıl güvenebiliriz. Civa gibi durmaz yerinde, kayar gider. İnsanın kalbi de böyledir, bulunduğu yere çabuk intibâk eder. Onun için büyüklerimiz buyuruyorlar ki; Eğer kurtulmak istiyorsanız kurtulanlarla berâber olun. Tabii bu, takdîr-i ilâhidir.

Hocamızın iki nasîhati: Bu dünyâ fânîdir, ben diyen kaybetmişdir.

Mübârekler buyurdular ki; Bu dünyâ hiçdir. Dünyânın işleri de hiçdir. Yalnız dünyâ ile uğraşanlar da hiçdir.