Âb-ı Hayat - 2553

Enver abiler buyurdular ki;
 
Mübarekler buyurdular ki; Münafıklar, birbirlerinin arkasından laf ederler, gıybet ederler. Müslümanlar birbirlerinin arkasından dua ederler. Hep dua edelim. Geçenlerde bizim hanım dedi ki; Bazı arkadaşlar çok seviliyor, bazıları da pek sevilmiyor. Hikmeti nedir acaba? dedi. Allah Allah dedim. Bunun sebebi şu: Enver abi arkadaşlara diyor ki; arkadaşları sevmek az kelime. Aşk derecesinde muhabbet besleyeceksin. Neden? Mübareklerin kırıntısı var, sevgisi var. Bizim için en aziz varlık O'dur. Dolayısıyla arkadaşların sevilmesinin ya da sevilmemesinin asıl sebebi; bizlerin arkadaşlara karşı olan tavrıdır. Herkes iki şeyi sever. Ya kendisini ya din kardeşini. Kendisini seviyorsa niye onu millet sevsin. Bir gün Mübarekler sordular; "Ya kardeşim, siz nasıl çalışıyorsunuz, nasıl uğraşıyorsunuz, buyurdular. Dedik ki; Efendim, arkadaşlara görev veriyoruz ve diyoruz ki; bu kardeşimiz bizden daha kabiliyetli, daha ihlâslı diye dua ediyoruz onlara. Sahiplenmiyorum dedim. O kadar hoşlarına gitti ki, "Eğer siz kendiniz bu şekilde sahiplenmezseniz herkes size sahip çıkar." buyurdular. Ama benim dediğim, benim için dediğiniz zaman herkes lakayıt olur. Bu iş bir beden, bir vücut gibidir. Sen her şeyi sahiplenmek istersen şüphesiz ki hiçbir şeye yaramazsın.